آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران میکنی....

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش میکنی....

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری....

انگاه که حتی گوشت را میبندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی....

آنگاه که خدا را میبینی وبنده خدا را نادیده میگیری....

میخواهم بدانم, دستانت را بسوی کدام آسمان دراز

میکنی تا برای خودت دعا کنی؟!....

گفتم ز کار برد مرا خنده کردنت

: خندید و گفت

...من با تو کاری نداشتم

دکتر علی شریعتی

...چه تنگنای سختی است

!یک انسان یا باید بماند یا برود 

و این دو هر دو ...
اکنون برایم از معنی تهی شده است

...و دریغ که راه سومی هم نیست

پروردگارم ...
مهربان من از دوزخ این بهشت رهایی ام بخش ... در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است ...و هر زمزمه ای بانگ غرایی و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی و رنح زای گسترده ای

...در هراس دم میزنم و در بیقراری زندگی میکنم و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است
...تو قلب بیگانه را می شناسی که خود در سزرمین وجود بیگانه بوده ای

... کسی را برایم آفریدی تا در او بیارامم

...دردم درد بی کسی بود

...سرگردانم

...کمی سرگردانم

...شاید شده تا حالا دلت برای خودت بدجور بسوزه... شاید برای تنهایی  و مظلومیت خودم دلم سوخت این روزها بیش از قبل آشفته ام ... همه هستند و من تنهای تنهایم . چرا همیشه من مسکن؟ ...چرا همیشه من مرحم؟ ای بابا خسته شدم ... نمیشه یکی دیگه بیاد و به من آرامش بده

...خدایا ... این چند روز را هم خودت بگذرون ... میخواهم به نقطه مطلق برسم نه مجهول الان

...خدایا مبادا نگاهت را از من برگیری ... مبادا در این کوچه ها دستم را رها کنی

...دورم از تو..... اما با تو لحظه ها رو زنده هستم
...با تو هر روز .... از تو با خدا میخونم

...تا وقتی کنارمی میدونم ... تا وقتی بهارمی میتونم ... دیگه طاقت دوریتو ندارم دیگه نمیتونم

..................................................................................................................منتظرم

!ترسم تو بیایی و من آنروز نباشم